Vieiros

En consecuencia, demandamos solucións que nos permitan compatibilizar todo en 24 horas reais que ten o día. A resposta da sociedade -administracións, empresas, etc- vén en forma de servizos moi necesarios e que extinguen a labarada, pero que non sempre incrementan a calidade de vida ou non a todos por igual. Vellos e nenos, por exemplo, ven como as relacións sociais e veciñais languidecen arrasadas polas nosas présas e son substituídas por institucións que lles organizan os tempos: actividades extraescolares, acampadas con ou sen mergullamento lingüístico, residencias, centros de día etc. Servizos positivos e moi necesarios pero que por si sós non resolven a nosa falta de tempo, pois axudan sobre todo a que poidamos seguir traballando ao mesmo ritmo e soster así no horizonte as nosas aspiracións vitais e materiais. 

Por iso van xurdindo movementos alternativos coma a rede de Cidades Educadoras, as Cidades dos Nenos de Tonucci ou os movementos Slow (amodiño), que cuestionan os ritmos de vida actuais e procuran alternativas que creen contornos máis habitables e participativos para todas e todos. 

Tamén é certo que ás veces vén de fóra e de lonxe esa “solución” que, en realidade, xa hai moito tempo que forma parte da nosa cultura de sempre. Deberiamos volver os ollos á nosa raíz, a esa forma galega e de aldea de vivir o tempo e a vida, a ese saber vivir: con menos cousas, con menos présa, con máis vagar, con máis humanidade. Menos neuróticos e, posiblemente, menos eficaces, pero máis felices.