Pódense dar moitos argumentos técnicos, pero todos caen diante da realidade. E a realidade é que unha nena de Labrada ou de Montouto con pouco máis de once anos deberá erguerse ás seis da mañá e cargar no lombo cunha hora de autobús, e se cadra algo máis de propina en tempos mortos, para chegar a un instituto arredado e inzado de mangallóns. Terá máis medios, máis “recursos pedagóxicos”, pero máis distancia e seguramente menos acollida que o que está próximo e resulta familiar e levadeiro.